Χαμίνι

2011-09-10T03:01:00.002+03:00

Άναψε το τσιγάρο, τράβηξε μια απότομη ρουφηξιά, έκλεισε αργά τα μάτια, ανασήκωσε λίγο το κεφάλι και φύσηξε δυνατά τον καπνό στον αέρα। Το άσπρο σύννεφο θόλωσε για λίγο το κενό και ύστερα διαλύθηκε αφήνοντας να αιωρείται μια υποψία αρώματος। Δεν είχε ύπνο! Από το μισάνοιχτο παράθυρο έμπαινε στο δωμάτιο η μυρωδιά της νύχτας। Η βραδυνή ησυχία, έγινε κομμάτια από το θόρυβο της μηχανής του απορριματοφόρου του δήμου, από τα σκουπίδια που έπεφταν και ύστερα πάλι τίποτε। Μόνο οι χτύποι του ρολογιού... ή μήπως της συνείδησής του; Έστησε αυτί για μια στιγμή κρατώντας την ανάσα του... Όχι, η συνείδησή του ήταν ξύπνια αλλά δεν χτυπούσε ρυθμικά। Τικ τακ, τικ τακ, χτυπούσε μόνο ο χρόνος... Αυτός ο χρόνος που παρέσερνε στο χτύπημά του όλες τις απωλεσθείσες στιγμές। Τις σημαντικές στιγμές που πέρασαν και δεν άφηναν περιθώριο να διορθώσει όσα δεν τον άφηναν να κοιμηθεί। Τίναξε τη στάχτη με μια κίνηση, που λες και όλα τα λάθη του είχαν καεί μαζί με τα θρυμματισμένα φύλλα του καπνού, και τόσο απλά, τόσο εύκολα μπορούσε να τα ξεφορτωθεί στο άδειο σταχτοδοχείο। Άφησε το τσιγάρο να καίγεται ανύποπτα παρακολουθώντας τον καπνό να ανεβαίνει σαν στήλη προς το ταβάνι। Δεν είχε νόημα να κάθεται εκεί। Τίποτε δεν διορθωνόταν... Ζούληξε την κάφτρα που αιφνιδιάστηκε και σκόρπισε για λίγο μικρές πορτοκαλιές λάμψεις। Ύστερα έσβησε αφήνοντας μαύρα αποτυπώματα που έμοιαζαν με ίχνη φρεναρίσματος στην άσφαλτο... Εκείνος δεν έκανε τον κόπο να τα σβήσει, τα άφησε να μαρτυρούν πως ακόμη μερικές στιγμές είχαν τρέξει με ταχύτητα να προλάβουν το χρόνο, αλλά μάταια। Σηκώθηκε αποφασιστικά। Έκλεισε το παράθυρο για να μην εισβάλλει άλλο σκοτάδι στο δωμάτιο, για να μείνει η νύχτα έξω παραπονεμένη και έσυρε τα πόδια του ξανά μέχρι το κρεββάτι, όπου ευχόταν να κοιμάται ανέμελα η λύτρωσή του...

Τώρα!

2011-07-04T20:27:00.001+03:00

Γελούσαμε κάποτε... μιλούσαμε... για ότι μας πήγαινε μια μέρα ακόμη μπροστά, μια νύχτα πίσω! Γελούσαμε! Ρωτούσαμε! Ήμασταν ερωτευμένοι με τη ζωή! Διψούσαμε κάποτε... για ότι ήταν να φέρει ο χρόνος, ότι ήταν να φέρει ο δρόμος... Και περπατούσαμε... μονοπάτια κρυφά, ένας-ένας, δύο-δύο... Κοιτούσαμε δίπλα μας, πίσω μας, απλώναμε το χέρι...

Τώρα ακούγεται μόνο μια βαριά σιωπή, κάτι έρχεται, κάτι περιμένουμε... Ακίνητοι, μόνο ο χρόνος τρέχει! Στεκόμαστε κι αφουγκραζόμαστε. Μα τίποτε!

Θυμάμαι! Μάλλον μεγάλωσα! Τα όνειρα θάμπωσαν! Οι φίλοι σώπασαν, σώπασα κι εγώ...

Κι όμως, θέλω να σπάσω αυτή τη σιωπή που με κουφαίνει... Θέλω ν' ακούσω ξανά...

Ξέρω πως εκείνα τα λόγια πέθαναν... Ξέρω πως αλλάξαμε... Αλλά όσο εμείς ακόμα ζούμε, πάντα θα υπάρχουν λόγια, άλλα, πιο δυνατά, πιο σοφά, πιο αγαπημένα...

1, 2, 3! Βουτάω!

2009-06-04T13:07:00.001+03:00

Και νόμιζες πως έχεις ταξιδέψει…
Και πως της μοίρας γνώριζες τα πονηρά τερτίπια…
Ένα παιδί! Μουτζουρωμένα μάγουλα… Μάτια θεόρατα ανοιγμένα…

Εσύ ήσουν χτες; Δεν σε γνωρίζω! Ήσουν εδώ; Κι εγώ; Που ήμουν;

Μήνες ολόκληροι σταματημένο το μυαλό. Θέλω να φύγω. Να βρεθώ σε μονοπάτια γνώριμα.

Μην κάνεις πίσω.
Θυμάσαι;
Τίποτε δεν άφησες να ζει.
Πίσω είναι μόνο τα σκοινιά που έκοψες.
Βούτα στο ρέμα και κολύμπα.

Λόγια… Τόσα λόγια! Και δάκρυα! Κι απελπισία.

Μα είναι οι επιθυμίες μας φτερά. Πιο δυνατά απ’ του καιρού τα τρομερά χτυπήματα. Πέταξα! Τόσο ψηλά που δεν το είχα καν ονειρευτεί. Κι εσύ πετούσες δίπλα μου. Σε άγγιζα με την άκρη της ψυχής μου. Πετάξαμε στο σκοτάδι, χωρίς σχέδιο, χωρίς προορισμό και φτάσαμε μέχρι εκεί που φαίνεται να ξημερώνει.

Ήταν ένα ταξίδι οδυνηρό. Φορές τα μανιασμένα κύματα σηκώνονταν και μας τραβούσαν στο βυθό. Μέρες που έμοιαζε να τελειώνει το μαρτύριο κι ύστερα πιο βαθιά να μας τραβά. Ένα ταξίδι ομηρικό…

Μα είναι οι επιθυμίες μας θεριό. Παλεύει με ορμή και πείσμα μέχρι να φτάσει στη νίκη ή στο χαμό.

Τίποτε δεν τελειώνει, μα τίποτε δεν μπορεί να μείνει και μισό……

Τώρα...

2008-10-20T22:36:00.000+03:00

Μα δεν υπάρχει θάνατος όταν έχεις ήδη αποχωριστεί απ’ τον εαυτό σου. Όταν τον έχεις αποθέσει σε άλλο σώμα.

Και δεν αφήνεις να χαθεί ούτε μια ανάσα, όταν στο σώμα σου χτυπά με πάθος μια καρδιά, που δεν γεννήθηκε μαζί σου, αλλά μοιράζεται τους χτύπους της δικής σου.

Στιγμές και σκέψεις σαν κινηματογραφικά στιγμιότυπα. Περνούν και χάνονται στο σκοτάδι. Σαν καρφίτσες κεντρίζουν τη μνήμη. Όμως, ο έρωτας είναι πιο δυνατός ακόμη κι απ’ τον θάνατο. Τώρα…

Αγάπα καρδιά μου, ΔΥΝΑΤΑ

Κι αν είναι να χάσουμε ξανά ό,τι αγαπήσαμε, αν είναι να πονέσουμε, να θρηνήσουμε, ας έχουμε ήδη γίνει στάχτη απ΄το ηφαίστειο που καίει τη σάρκα και ελευθερώνει τα πιο μύχια μυστικά!

Προορισμός, έτσι κι αλλιώς, η κόλαση!!!

2008-10-14T23:19:00.002+03:00

Νύχτωσε πάλι...

Κρατάω την ανάσα μου ν' ακούσω το βήμα σου.

Έρχεσαι ή φεύγεις;

Στο στέρνο μου χτυπάει η φλέβα που μέσα της έτρεξε όλο το φαρμάκι του κόσμου. Μα δεν θυμάμαι πια! Πως πέθανα; Πως αναστήθηκα; Πέρασε ένας αιώνας.

Τώρα κι αύριο θα χτυπάει πάλι η καρδιά μου κι ίσως, που και πού, να χάνει ένα χτύπο. Απλά για να μην ξεχνάω πως πάντα παραμονεύει κάπου εδώ γύρω ένας μικρός ή ένας μεγάλος θάνατος

Μην κοιμάσαι!

2008-10-12T22:53:00.003+03:00

Ας ήσουν απόψε εδώ δίπλα μου, να αισθάνομαι τη ζέστη του κορμιού σου,
Ν' αναπνέω τ' άρωμά σου, ν' αγγίζω τη σάρκα που δεν βλέπω, μα ξέρω πως να τη φαντάζομαι...

Ας μίλαγες! Ας έφταναν στ' αυτιά μου οι ήχοι απ' τις λέξεις σου που δεν θα άκουγα μα θα μ' έπαιρναν απ' το χέρι να περιπλανιόμαστε.

Ένα στιχάκι περιμένει να συγοσφυρίξεις. Μια απάντηση στέκεται στην άκρη των χειλιών μου κι ένα χαμόγελο φωτίζει τόσο δυνατά τη νύχτα που με ξαγρυπνάει...

Μην κοιμάσαι. Ταξίδεψε να με συναντήσεις εκεί που τίποτε δεν μπορεί να μένει και τίποτε δεν χάνεται.

Ας σκόρπαγες τις σκέψεις μου στον αέρα που ανοίγει τα παράθυρα. Ας τις έπνιγε η βροχή εκείνη που με παρέσυρε στο πουθενά...

Ας ήσουν απόψε ένα αστέρι που πέφτει. Κι εγώ θα σήκωνα τα μάτια και θα καιγόμουν. Θα έλιωνα... Δεν θα υπήρχα ποτέ πια όπως τώρα.

Κι όμως νιώθω τα δάχτυλά μου να χτυπάνε τα γράμματα, μα δεν τ' αναγνωρίζω. Τα μάτια ακουμπάνε σε οράματα και τρέχουν πίσω από τις λέξεις να τις κρύψουν.

Ν' αναγνωρίζεις μόνο εσύ τι λέγεται και πως!

Καληνύχτα

2007-11-14T22:12:00.000+02:00

Ένα στρωμένο κρεβάτι κι ένα παράθυρο ανοιχτό
ν' ακούγονται που αλυχτούν οι σκύλοι μεσ' στη νύχτα.

Καθώς αρχίζουν να χτυπάνε στο τζάμι οι στάλες της βροχής
αρχίζει και το τραγούδι ν' ακούγεται από κάπου μέσα σου βαθειά.

Το ξέρω δεν κοιμάσαι. Το ξέρω, το νιώθω μέσα στο κεφάλι μου.
Το ξέρουν κοι λέξεις που σχηματίζονται βουβά
κι έρχονται σαν αερικά να απλωθούν στο μαξιλάρι σου.
Να σε γλυτώσουν απ' της νύχτας τις θολές σκιές,
αυτές που κάθε βράδυ τρυπώνουν στα όνειρά σου
και με γινάτι προσπαθούν να με ξορκίσουν... Μάταια!

Εδώ είμαι! Τόσο κοντά και τόσο μακρυά όσο διάλεξες.

Εκεί είμαι! Εκεί που άνοιξες μια χαραμάδα να εισβάλω.
Εκεί που το φως δεν μπορεί να νικηθεί. Και θα μείνω.

Κόκκινο

2007-11-13T23:17:00.000+02:00

Κόκκινο μελάνι χύθηκε πάνω στο άσπρο μου χαρτί. Βαθύ κόκκινο κρασί πάνω στο άσπρο μου τραπεζομάντιλο.
Μια σταγόνα αίμα κυλάει στο χιονάτο τρυφερό σου δέρμα.
Κόκκινο στόμα μου μιλάει με άσπρες λέξεις που δεν μπορώ ν’ ακούσω γιατί χάνονται αιωρούμενες στο λευκό άδειο δωμάτιο.

Να βάψω όλες τις σκέψεις σου με κόκκινο. Ν’ ακούγονται τόσο δυνατά όσο χτυπάει η καρδιά μου.

Να μην ακούγεται ανάμεσα σε γη και ουρανό τίποτε άλλο παρά μόνο οι σκέψεις σου και οι χτύποι της καρδιάς μου

2007-10-30T23:18:00.000+02:00

Οδηγώ προς το σπίτι προσπαθώντας να διακρίνω λεπτομέρειες μέσα απ' τα βουρκωμένα μάτια μου...

"Κι όμως" λέω στον εαυτό μου "πρέπει κάθε μέρα να γιορτάζουμε μια νίκη. Μια έστω, μικρή μικρή νίκη ανάμεσα στις ήττες μας."

Και οι λεπτομέρειες έγιναν ξανά ευδιάκριτες μέσα απ' το τζάμι.

Χαμόγελο!

2007-10-24T23:39:00.000+03:00

Κάθε που βρέχει γίνονται οι στάλες χρωματιστές σαπουνόφουσκες που καθρεφτίζουν το ουράνιο τόξο.

Θυμάμαι να φυσάω το στρογγυλό κλειδί. Να το ξαναβουτάω στο ποτήρι. Ήχος καμπανιστός το ανακάτεμα, σαν μουσική από κάλαντα.

Κάθε που βρέχει ανακατεύονται τα δάκρυα μας με κείνα των μακρυνών προγόνων μας. Συγχωρεμένα όλα τα λάθη μας. Μαθαίνουμε με πόνο, μα η χαρά είναι ένα δώρο που δεν ζυγίζεται με μέτρο τι έχεις χάσει.

Σε περιμένω να γυρίσεις. Βρέχονται τα μαλλιά και τα πάνινα παπούτσια μου. Στάλες βροχής σκαλώνουν πάνω στις βλεφαρίδες μου και όλα φαίνονται γύρω μου μεγάλα.

Ανακατεύω τα σκουπίδια μιας ζωής. Δεν είναι αντάξιός μου ο θησαυρός που απαστράπτει μεσ' στη βρωμιά και τη σαπίλα. Ακόμη κι έτσι όμως, θα τον κρατήσω αλώβητο απ' τη μοίρα των ανθρώπων...

Μυστικά και ψέματα

Τώρα!

2007-10-08T11:34:00.000+03:00

Ό,τι σε κάνει να ελπίζεις σε καλύτερες μέρες σου στερεί την επιλογή να ζήσεις καλύτερες μέρες.

Αυτή ήταν η κυρίαρχη σκέψη που τρύπωσε στο μυαλό μου όταν διάβασα:

Το μέλλον σε απαλλάσσει απ’ τη ζωή.

Ελπίζεις... πως κάποτε όλα θ' αλλάξουν μαγικά. Πως το "αύριο" που θα ξημερώσει θα φέρει όσα σου στερεί το σήμερα. Και παλεύεις να ετοιμαστείς για ένα μέλλον που δεν θα γνωρίσεις ποτέ. Το μόνο που θα μείνει θα είναι η επιθυμία να νιώσεις την γεύση από το όνειρο που ποτέ δεν ξύπνησες για να το θυμηθείς.

Γιατί, όπως γράφει κάποιος μέσα στα παραμύθια του

Γιατί η ελπίδα δεν είναι αντίθετο του φόβου, είναι ένα με το φόβο.

Ας κάψουμε τις ελπίδες σε μιαν άγρια φωτιά, που θα φωτίσει τις μέρες που αφήνουμε να πεθαίνουν χωρίς να νοιαζόμαστε πια γι' αυτές. Ας κάψουμε τις ελπίδες μας για να αντικρύσουμε με ειλικρίνεια τη μαυρίλα που μας τυλίγει σήμερα κι ας μην περιμένουμε ένα αύριο που δεν γνωρίζουμε εάν θα έρθει...

Και ταξιδεύω πάλι...

2007-10-05T16:38:00.000+03:00

Άλλαξε ο καιρός. Άνοιξες τη φούχτα σου και γέμισε ο αέρας λόγια τρυφερά.
Κύλησαν μέσα στ’ αυτιά μου κι έφτασαν εκεί που εγώ δεν ξέρω πώς να φτάσω.

Είχα τα μάτια κλειστά για να βλέπω μόνο τις λέξεις σου να γίνονται οπτασίες.
Κι εκείνες, μικρά πονηρά πλάσματα, ξάπλωναν πάνω στα βλέφαρά μου και τα βάραιναν. Δεν υπήρχε τοίχος, ούτε οροφή, ούτε πάτωμα… Μόνο ένα ανοιχτό παράθυρο απ’ όπου δραπέτευε η ψυχή για να πάρει το δρόμο που μόνο εκείνη ήξερε πώς να τον ονειρευτεί.

Είχα κλειστά τα μάτια για να βλέπω μόνο το χρώμα στη φωνή σου να βάφει ζωηρά κάθε μικρή, ξεχασμένη ανάμνηση και να φωτίζει ό,τι είχα σκεπάσει με το γκρίζο ή το μαύρο της θλίψης. Δεν υπήρχε πια πόνος, ούτε θυμός, ούτε παραίτηση… Μόνο η επιθυμία να ακουστεί ένα χαρούμενο παιδικό γέλιο σαν κουδούνισμα παλιού ποδήλατου.

Άλλαξε ο καιρός. Χαμήλωσε κι αυτός ακόμη ο ουρανός. Κι έφτασα ν’ αδραχτώ από ένα σύννεφο. Και ταξιδεύω πάλι.

2007-10-03T12:02:00.000+03:00

Ακόμη ψιθυρίζω, ενώ θα έπρεπε να μιλάω δυνατά.
Μα είναι ριζωμένο βαθιά το συναίσθημα της συστολής…
Αυτό που καθημερινά με αντιμάχεται και μου υπενθυμίζει την ανατροφή μου, πως δεν είναι ευγενικό, δεν είναι ευπρεπές να σημαδεύεις με το δάχτυλο, να κρίνεις και να κατακρίνεις.

Μα ως πότε θα είναι τόσο λίγοι οι άνθρωποι και θα περιπλανιούνται ανάμεσα στα «κτήνη»; Ως πότε πρέπει να εξηγώ σε αθώα αυτιά πως η αδικία, η έπαρση και η αδιαφορία δεν είναι ο κανόνας, μα η εξαίρεση… και να διαψεύδομαι;

Ως πότε ν’ αντικρύζω μάτια παιδικά να δακρύζουν μπρος στην κτηνωδία και να απολογούμαι;

Κι ύστερα, αναλογίζομαι τα λάθη μου και λέω πως είναι καθήκον μου να μιλήσω δυνατά. Πως είναι και δικό μου το φταίξιμο κι ας μην άναψα το σπίρτο κι ας μην κρατάω το όπλο...

Θα είσαι...

2007-10-02T14:58:00.000+03:00

Ήσουν στη σκέψη μου βροχή
Κατακλυσμός που έπνιγε τη θλίψη
Σταγόνες απ’ το γκρίζο ουρανό
Που άλλαζαν τα χρώματα μιας δύσης

Τώρα είσαι αέρας που περνά κλεφτά
Που φέρνει ευωδιά από χώμα μουσκεμένο
Κύμα πνοής που αφήνει στην καρδιά
Μιαν αναστάτωση σαν από όνειρο κομμένο

Θα είσαι πάντα ένα καράβι που μετρά
Την τραμουντάνα και την όστρια ζυγισμένο
Που χάραξε πορεία προς τ’ ανοιχτά
Απ’ τα λιμάνια και τους φάρους ξεχασμένο

Κι εγώ ένα πλεούμενο μικρό
Με άπειρο, μα γενναίο καπετάνιο
Ποντίζομαι στης μοίρας τα σκοτεινά νερά
Να μάθω στη ζωή τι είναι προορισμένο

Ποιος ήρθε;

2007-09-28T10:02:00.000+03:00

Χτένι, κόμπος κι αει στο διάλο

να τα κόψω να τελειώνω

Κόψε, κόψε, τι θα μείνει;

Κι όπως λέει μια παροιμία:

Όποιος, λέει έχει τα γένια,

αυτός έχει και τα χτένια

Θα μου πάρουν και το χτένι

Να το πάρουν κι ας μη σώσουν

Ρίξε στο γυαλί φαρμάκι!

Τι το θες το κουταλάκι;

Πάνω χέρι, κάτω χέρι,

τις μαζέψαμε και πάλι

Δε βαριέσαι αδερφέ μου!

τι κι αν έσφιξαν οι κώλοι;

Παραμάσχαλα μια ιδέα

κι από δω πάνε κι οι άλλοι

Μια ζωή τα δύο πόδια

σε μια γόβα δεν χωράνε

Πιο καλά με τσέπη άδεια

παρά φούμαρα και χάδια

Το χρέος

2007-09-26T10:55:00.001+03:00

Να μάθω στα παιδιά τη λέξη επιλογές

Να φτιάξω, να γκρεμίσω, να ξεχάσω, να χτίσω.

Να συγχωρήσω

Να δείξω στα παιδιά το αύριο.
Μαζί να σχεδιάσουμε το δρόμο. Το δρόμο που θα οδηγεί στη γνώση.
Μια γνώση για το μέλλον, αφού ετούτο το παρόν είναι αδιέξοδο.

Τη γνώση του οικοδομείν επιλογές.

Και μια μεγάλη ΣΥΓΓΝΩΜΗ

2007-09-25T10:43:00.000+03:00

Από σένα που ήσουν εδώ κι εγώ δεν σ' έβλεπα. Κι από σένα που έγραφες και δεν διάβαζα. Κι από σένα που μίλαγες και δεν άκουγα.
Είναι μερικές φορές που έτσι τα φανταζόμαστε κι έτσι γίνονται. Και τότε γίνονται λάθη θεόρατα. Κι ύστερα, μια συγγνώμη τι να φτάσει;
Ακόμη μαθαίνω κι ακόμη κάνω λάθη... Κι όμως εσείς ήσασταν εδώ...
Ζητώ να με συγχωρήσετε που ήμουν τυφλά εγωϊστρια και απελπισμένη.

Η επιστροφή

2007-09-25T10:22:00.000+03:00

Μα θα μπορούσε να γίνει ένα θαύμα!

Συ να γυρίζεις πίσω στην πατρίδα τυλιγμένος με τα χρώματα και τις μουσικές ενός χειμώνα, που δεν πενθεί, μα αφουγκράζεται τη ζωή που κοιμάται… Αποκαμωμένος από τις απουσίες, να βρεις τον καιρό που χάθηκε. Να αναστήσεις τις μορφές που λησμονήθηκαν και τις φωνές που σιώπησαν.

Κι εγώ που, με μια άδικη απόγνωση, τόσο καιρό ισορροπώ επικίνδυνα στον θαλασσοδαρμένο βράχο, να βουτήξω ασυλλόγιστα στο λυσσασμένο κύμα και να ντυθώ περιβολή σειρήνας ξελογιάστρας. Να σύρω το καράβι σου ως την άβυσσο. Εκεί που δεν ανθίζουν όνειρα και δεν γεννιούνται πόθοι. Να σε κρατήσω αιχμάλωτο σε μια αιωνιότητα που δεν γερνάει το πνεύμα. Που οι αισθήσεις δεν αποσταίνουν και που τα λόγια δεν σβήνονται από λευκά σεντόνια…

Θα μπορούσε άραγε να γίνει ένα θαύμα;

2007-02-23T10:06:00.000+02:00

Έσκυψα πάνω απ’ το νερό να ξαναβρώ το πρόσωπό σου
Κι ήταν εκεί τα δυο σου μάτια,
θλιμμένα και θολά μεσ’ στη σιωπή

Σαν να κατάλαβες πως χάθηκε ο δρόμος,
Πως έσβησαν τα ίχνη απ’ τη βροχή

Ακούμπησα τα δάχτυλα πάνω στα δάκρυά σου
Κι έγινε η εικόνα φωτεινή

Άστραψε ο ήλιος στη ματιά σου
Κι όλο το φως απ’ τη μορφή σου
Γέμισε ό,τι μέχρι πριν είχα σκεφθεί.

Τρεμούλιασε η επιφάνεια της λίμνης κι εγώ
Έμεινα εκεί να περιμένω τα ουράνιο τόξο να φανεί

Όλα τα χρώματα που είχες ζωγραφίσει έφτιαξαν μια παράσταση τρελή
Αφέθηκα να στροβιλίζομαι στην όχθη
Μέχρι που έγινα μια μελωδία ονειρική

Αυτήν σου στέλνω να σιγοσφυρίζεις
Μέσα στο πέλαγος που έχεις ανοιχτεί!

Καλό ταξίδι!

2007-01-10T10:17:00.000+02:00

Εμπλοκή!
Εμπλέκομαι συνεχώς σε συναισθήματα. Άγρια συναισθήματα που με οδηγούν συχνά σε εκρήξεις. Το ίδιο περιμένω κι απ’ τους άλλους. Λάθος!

Κάνω λάθη. Διαρκώς κάνω λάθη. Μετράω το ύψος και το βάθος με τα εκατοστά της ψυχής μου κι απογοητεύομαι.

Κι ελπίζω και προσπαθώ.

Συγχωρώ τον εαυτό μου και τον ξαναβγάζω έξω στο δρόμο να πορευτεί. Κάθε φορά με μια πιο βαρειά αποσκευή.

Τελευταία, με λιγότερα όνειρα, με λιγότερη αντοχή, με περισσότερα γιατί. Αλλά και μεγαλύτερη ανοχή. Πάντα όμως χωρίς ενοχή.

Μακάρι το χαμόγελο να ήταν αυτό που θα πέθαινε τελευταίο, ακόμη κι αν χρειαζόταν να έχουμε κλάψει πολύ γι’ αυτό.

Καλή χρονιά σε όσους παλεύουν με τη ζωή τους, για τη ζωή τους, στη ζωή τους.

Καλή χρονιά και σε όσους διάλεξαν να μην ξαναπαλέψουν.

Καλή χρονιά και σε όσους τους αντιπαλεύει η ζωή! Το χαμόγελο είναι το πιο ισχυρό τους όπλο.

... να μιλάω, να μιλάω, να μιλάω...

2006-12-12T10:18:00.000+02:00

... με εικόνες μόνο!

2006-11-30T08:50:00.000+02:00

Να μιλάω με εικόνες μόνο... και να μην ξεχωρίζω πια το δείλι από το χάραμα.

2006-11-13T12:46:00.000+02:00

Κραυγή αγωνίας από ένα παιδί

Από το δικό μας παιδί ή μέσα από την ίδια την ψυχή μας. Εξάλλου, ποτέ δεν παύουμε να είμαστε παιδιά... Ας το έχουμε κι αυτό στο νου μας όταν γινόμαστε γονείς.

Πάντως καλέ μου alas ας μην επαναπαυόμαστε στο ότι δεν φταίμε ούτε εμείς... Γιατί πρώτιστα εμείς φταίμε.

Για τους "φίλους" μου

2006-11-03T11:38:00.000+02:00

Η αλήθεια είναι πως μου λείπουν οι "φίλοι" μου.

Μου λείπει το νόημα μιας συζήτησης που σε τραβάει πιο μέσα, πιο βαθειά, πιο κοντά σε μια πραγματικότητα.

Σε μια πραγματικότητα που ορίζεται από έννοιες. Από την έννοια της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της αγάπης, του έρωτα, του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης... Από έννοιες που ο ορισμός τους δεν μπορεί να είναι πάγιος, δεν είναι διαμορφωμένος, δεν είναι δογματικός. Που επιδέχεται στροφές, ευθυγραμμίσεις, μικρές ή μεγάλες αλλαγές, διαπιστώσεις, αμφιβολίες.

Πρώτιστα, σκέφτομαι, είναι δική μου η ευθύνη. Δική μου υπαιτιότητα που σώπασαν οι "φίλοι". Που τώρα πια παρακολουθούν ένα μονόλογο, που όμως απευθύνεται στη δική τους φανταστική εικόνα. Αλλά δεν έχω μάθει τελικά να βρίσκω τις απαντήσεις όταν τις χρειάζομαι... Και βασανιστικά, ίσως ακόμη και χωρίς αποτέλεσμα παλεύω με τον εαυτό μου να εντοπίσω το λάθος βήμα. Κι ακόμη περισσότερο το γιατί...;

H διαφορετικότητα

2006-10-24T11:01:00.000+03:00

Το να είσαι 7 χρονών και να ξυρίζεις τη φράντζα σου φαίνεται να είναι απλά μια παιδική αταξία… Αν όμως εξετάσει κανείς σε βάθος μια τέτοια παιδική πράξη μπορεί και να διαπιστώσει την προδιάθεση ενός παιδιού να δοκιμάζει, να πειραματίζεται, να ψάχνει τον κόσμο και τον εαυτό του.

Το πρώτο που μπορεί να επιφέρει μια τέτοια παιδική αταξία είναι την καζούρα, την κοροϊδία και την απομόνωση. Α! και πολύ πιθανόν και την τιμωρία! Κι όλα αυτά γιατί η κοινωνία δεν αντέχει τη διαφορετικότητα. Γιατί καθοδηγείται προς την πανομοιοτυπία, με σκοπούς όχι και τόσο προστατευτικούς, αλλά κάθε άλλο, επιβουλευτικούς της μοναδικότητας.

Κι επειδή όλοι μας παιδιά είμαστε, όχι κατά βάθος, αλλά κατ’ αρχήν, σκέφτομαι μήπως η τιμωρία, η κοροϊδία και η απομόνωση αξίζουν σε μας, που από καθ’ έδρας και από θέση «ισχύος», εκμεταλλευόμαστε τις ιδιότητές μας, για να επιβάλλουμε τους κανόνες και τις αρχές, που καταπιέζουν πρώτα εμάς και μας οδηγούν συχνά σε σκέψεις μάταια επαναστατικές, και που βάζουν, με τη δική μας συγκατάθεση, ακόμη ένα πετραδάκι στην κοινωνία της χειραγώγησης από τους εφευρέτες της ομοιομορφίας και της κοινής συνείδησης…

Μην εξεγείρεστε! Ο πληθυντικός είναι απλά μεγαλοπρεπείας…

Κατάδυση

2006-10-12T08:34:00.000+03:00

Αλυσσίδες δεν υπάρχουν.
Τίποτε δεν μας δένει πουθενά.
Είμαστε όμως έρμαια της σκέψης,
της συνήθειας
και των λέξεων,
που, κι αυτά με τη σειρά τους,
είναι μέσα πρωτόγονα για το πνεύμα που δεν υπάρχει σύμπαν να το χωρέσει.

Κι έτσι μαθαίνουμε να ζωγραφίζουμε γύρω μας κάγκελα...
... κι εξειδικευόμαστε στο σπάσιμο των αλυσσίδων.

http://www.ernestberry.com/images/breaking_chain.gif

Δοκιμάστε μια κατάδυση με το υποβρύχιο.
Οι αλυσσίδες στο βυθό σπάνε από μόνες τους...

Παραισθήσεις

2006-10-05T16:53:00.000+03:00

Φύσηξε ένας άνεμος και πέταξαν τα πολύχρωμα κουρέλια στον αέρα.

Η νύχτα έσβησε όλες τις αμφιβολίες.

Και σαν να ράγισε απ’ τη σφοδρή επιθυμία ο θόλος τ’ ουρανού, μια ευωδιά αναπάντεχη ξεχύθηκε από κρίνα

Αισθήσεων απώλεια. Παράδοση αναπόδραστη στην πιο ηδεία χαύνωση

Πνεύματα ρωμαλέα, που ενδίδουν στη σαγήνη μιας μουσικής μαγικής. Και τίποτε άλλο.

Μονοπάτι πέρα κι έξω απ’ τους δρόμους, που οδηγεί στις πιο θανάσιμες παραισθήσεις.

Εδώ στο πουθενά, πίσω απ’ το άπειρο. Πάντα χωρίς αύριο…

2006-10-03T10:08:00.000+03:00

Αργεί ακόμα η Άνοιξη μωρέ αδέρφια;

Ψάχνω για καμιά ξεφτισμένη κλωστή. Να την τραβήξω, να ξηλωθούν τούτα τα ρούχα της ψυχής που δεν τ' αντέχω...

Όμορφη μέρα!

2006-09-29T10:15:00.000+03:00

Ταξιδιώτες είμαστε! Με μια βαλίτσα ερωτήσεις κι απορίες διασχίζουμε τον κόσμο!
Κι οι απαντήσεις κάθε φορά, σαν τη λερναία ύδρα, φυτεύουν κι άλλες ερωτήσεις… Κι όλο το ταξίδι συνεχίζεται!

Όμορφη μέρα! Διπλώνω το χάρτη και περιπλανιέμαι ανάμεσα στα σύννεφα…

Κι όμως...

2006-09-28T11:52:00.000+03:00

... σαν κρυστάλλινο νερό στην πιο κολασμένη δίψα...
Έτσι ήταν τα λόγια σου.
Μα εσύ, το μαθαίνω, δεν ήρθες για να μείνεις.

Ποιος να ξέρει; Ίσως μας χωρίζουν αχανείς ωκεανοί.
Ίσως πήραμε το λάθος πλοίο.
Ίσως τρέχω όταν θα χρειαζόταν απλά να περπατάω.
Ίσως πετάμε με παράταιρους καιρούς.

Κι όμως, πάντα η πυξίδα δείχνει το βορρά
Και τ' άστρα πάντα δείχνουν αυτόν τον ίδιο δρόμο.

Κι ακόμη μια φορά, ό,τι χάνεται πονάει βαθειά.

Δεν μπορεί...

2006-09-26T13:13:00.000+03:00

Λέω:
Δεν μπορεί να μην ξέρεις πως δεν χρειάζονται λέξεις πια ανάμεσά μας.
Πως, δεν μπορεί να μην ξέρεις πως ούτε κώδικας χρειάζεται.
Πως η επικοινωνία μας δεν απαιτεί καν προσπάθεια.
Κι όμως, υπάρχει ανάγκη…

Βρίσκομαι ψηλά, τόσο ψηλά που βλέπω τον εαυτό μου τόσο μικρό… Πώς να το εξηγήσω; Πώς να χωρέσει στο μυαλό πως κάτι τόσο ασήμαντο μπορεί να έχει τόση μεγάλη αξία; Η μόνη εξήγηση που δίνω είναι πως η αξία είναι αυτό που είμαστε για τους άλλους. Αυτά που μπορείς να δίνεις. Αυτά που δίνεις. Και αυτά που νιώθεις. Μέρος του όλου. Ένα ασήμαντο κομμάτι του σύμπαντος κι όμως μια οντότητα. Ένας ολόκληρος άνθρωπος!

Στις σκιές

2006-09-22T09:42:00.000+03:00

Και τώρα τι; Πάλι μεσ’ στις σκιές γινήκαμε φαντάσματα.

Όποιο κι αν ήταν το λάθος, όποιο κι αν ήταν το σωστό,
Μόνο να το κοιτώ κατάματα μπορώ.

Για να συνεχίζω να είμαι άνθρωπος.

New Shadows
By Oleg ‘cmart’ Pashenko

Βουτιά...

2006-09-14T10:22:00.000+03:00

Νάτην μια καινούργια λάμψη!
Άλλη μια ελπίδα!
Κοντοστέκομαι και γέρνω,
μια απ' τη μια, μια απ' την άλλη
να την περιεργαστώ

Απλώνω το χέρι και την αρπάζω
Τη στριμώχνω στο δισάκι μου
κι αρχίζω πάλι να ονειρεύομαι

Σχέδια ζωγραφίζονται αχνά μεσ' στο μυαλό μου

Μια μεγάλη ανάσα...
και προχωράω

Μπροστά μου ένα μεγάλο κενό
κι εγώ στέκομαι και πάλι στην άκρη

Θα βουτήξω κι αυτή τη φορά από ψηλά
σε ακόμη μία ελεύθερη πτώση

Μέχρι το βυθό!

Ο γυρισμός

2006-09-12T12:14:00.000+03:00

Μίλα όπως ξέρεις!
Βγάλε απ’ τις λέξεις τη στολή τους.
Έμαθα να τις θωρώ γυμνές,
Πιασμένες απ’ το χέρι,
Να χορεύουν,
Να φτιάχνουν σχήματα κι εικόνες μαγικές
Εκεί, στον κήπο με τ’ αγάλματα…

Το ταξίδι! Ο γυρισμός!
Πριν τη λήθη, πριν το νερό της λησμονιάς.
Ναι! Το ταξίδι. Χωρίς πυξίδα, χωρίς χάρτη,
Μόνο τους ψίθυρους του ανέμου
Και της θάλασσας την υγρή και μητρική αγκαλιά.
Ξέφρενη πορεία προς τα εμπρός,
Πέρα από συμπληγάδες και Κολχίδες,
Για να γυρίσει κανείς πίσω.
Χιλιάδες λέξεις, εκατομμύρια σκέψεις,
Για να γυρίσει στην αρχή.
Στο τίποτε, στο άπειρο.

Τις πιο πολλές φορές μένει ανοιχτός ο κύκλος.
Άγριες τρικυμίες βυθίζουν αγέρωχα πλεούμενα
Κι άλλες φορές λίμνες με γαλαζοπράσινα νερά
Γίνονται Σειρήνες,
γίνονται αντικατοπτρισμοί μιας θάλασσας, οφθαλμαπάτη.
Και μαγεύουν κι αρμενίζουν τα γερά σκαριά στα όμορφα μα ακίνητα νερά.

Δεν ξέρω! Άραγε, η αρχή, ποια είναι;

Με νοσταλγία...

2006-09-07T13:34:00.000+03:00

Στάθηκα σ’ ένα ψηλό βουνό και κάτω η θάλασσα μου ψιθύριζε μουρμουρίσματα από ακτές και ακρογιάλια του κόσμου. Και φώτιζε μ’ ένα απόκοσμο χρώμα τις αναμνήσεις μου. Κι όλα έπλεαν αργά και λικνιστικά σαν έρωτας σε μεθυσμένη νύχτα. Σαν όνειρα θολά που κυνηγιούνται να κρυφτούν απ’ των βλεφάρων το νυσταγμένο σκάσιμο.

Έσκαγε ο ήλιος στην κορφή και χάιδευε με τις ακτίνες του, τις τρυφερές και λάγνες, το χνούδι στις παρειές και τα ανάκατα μαλλιά. Σαν εραστής που ξύπνησε κι άπλωσε νωχελικά το χέρι να ψαύσει σάρκα ζεστή απ’ τ’ αγκάλιασμα του ύπνου.

Κι ήρθε στο νου μου η εικόνα με τα γράμματα και τα χρώματα που έπλεαν κι αλαφροζυγιάζονταν από ουρανό σε ουρανό και σ’ έβρισκαν να περιμένεις την ανατολή, να ζωγραφίσει ένα παράθυρο στη σκέψη σου για να τρυπώσουν.

Σε ψάχνω

Photo κλεμμένη από www.bellehelenehotel.com

Αυλαία!

2006-09-06T14:12:00.000+03:00

Ουρανός γαλάζιος, φωτεινός! Και περνάει η ώρα. Κατεβαίνει η αυλαία. Βαθύ μπλε, και μια χαραμάδα ροζ ή φούξια ή πορτοκαλί. Μια χαραμάδα πριν το τέλος. Διαβάζω ξανά: Εγώ δεν χωράω, όμως τι να φυγαδεύσω;

«Σκέφτομαι να φυγαδεύσω τη συνείδησή μου που με τυραννάει μερικές φορές»

Τρικλοποδιές μέσα στο σκοτάδι της «γνώσης». Ή μήπως της αντίληψης; Άραγε πως ορίζεις το καλό, πως ορίζεις το κακό; Πως αντιλαμβάνεσαι το κόκκινο; Πως αισθάνεσαι να αιωρείσαι σε κενό; Πως ονειρεύεσαι; Ποιος είσαι;

«Η ταξινόμηση των ερωτήσεων είναι το εναρκτήριο λάκτισμα για το λαβύρινθο των απαντήσεων»!

Ίσως!

Αυτό ήταν! Αυλαία έπεσε!

Μου λείπεις!!!
www.parl.ns.ca/lobster/snapshot1.htm

Πιο πέρα...

2006-09-05T13:24:00.000+03:00

Θάλασσα βαθιά η ύπαρξή μου.
Στην παραλία που αναπαύονται τα κύματα
πότε θα φτάσει;

Να σταθώ, χωρίς τη μάσκα του νου,
χωρίς σκέψη άλλη,
να ξαποστάσω! Να παραδωθώ!

Ταξίδια μέσα στον εαυτό μου!

Πως μπορεί κανείς πιο πέρα
απ' το "είναι" να ταξιδέψει;

Ίσως πιο πέρα απ' την αγάπη,
πιο πέρα απ΄τον πόνο,
πιο πέρα απ' το Θεό...

Κύμα που ορθώνεται η ψυχή
αγναντεύοντας την παραλία του "είναι",
πασχίζοντας να στρέψει το ρεύμα,
τον άνεμο, τον όγκο του νερού.

Αντικρύζω τον προορισμό του ταξιδιού
από μακρυά, ή κάποτε λίγο πιο κοντά...

Και ξανά θάλασσα γίνομαι

Ποιο απ' τα δύο;

2006-09-04T12:14:00.000+03:00

Αδέσποτο;
Δεν ξέρω… Και ποιο απ’ τα δύο;

Ποιος παρατάει ένα τέτοιο Husky στο δρόμο ή ποιος παρατάει ένα τέτοιο αρκούδι στο δρόμο;

Πάντως βρήκαν το ένα το άλλο και αγκαλιάζονται!!!

(Αυτές θα τις αφιερώσω στον horexakias, μιας που μου κίνησαν το ενδιαφέρον τα κείμενα και οι διάλογοί του περί φυλακισμού των στιγμιότυπων.

Το αποθανατισμός πάντως μου αρέσει περισσότερο…)

ΝΑΙ !!!

2006-09-01T12:39:00.000+03:00

NAI!!!

Κι όμως ΝΑΙ!

Και μπράβο τους και ζήτω μας!

Σπανίως...

2006-08-31T11:00:00.000+03:00

...αλλά συμβαίνει!

Μια σπίθα...

2006-08-30T12:19:00.000+03:00

…και το μόνο που λάμπει πια στο νου, σαν ο τελευταίος ξεχασμένος φάρος σε μια απεραντοσύνη θάλασσας, είναι να είμαι δίπλα σου.

Έτσι όπως με χρειάζεσαι, έτσι όπως είναι ανάγκη, ακόμη κι αν έτσι με πονάει, με πληγώνει, με στέλνει στην κόλαση.

Ένας Άντρας που ξεστομίζει λόγια που μόνο μέσα του θα μπορούσε να έχει παραδεχτεί κι αφήνει να τ’ ακούς με τα ίδια σου τ’ αυτιά, μόνο ν’ αγαπάει μπορεί, μόνο να σέβεται. Κι ας το κάνει με το δικό του τρόπο. Κι ας είναι φορές που μοιάζει μονάχα με ολοκάθαρο ψέμα.

Ένας Άντρας που εγκαταλείπεται σε μια αγκαλιά, κι ακόμη περισσότερο, που εμπιστεύεται την αγάπη, τη δύναμη, την καρδιά και την ψυχή που την γεμίζουν με ζεστασιά και ηρεμία, που σαν παιδί κοιμάται μέσα της και που δεν χρειάζεται παρά μόνο τα μάτια του ν’ ακούσεις για να μάθεις την αλήθεια, μόνο ν’ αγαπάει μπορεί, μόνο να εκτιμάει. Κι ας το κρύβει πίσω απ’ τον ανδρισμό του. Κι ας είναι φορές που μοιάζει μονάχα με μια πρόστυχη ανάγκη.

Κι αν είναι η Κόλαση που κατοικώ, θα το παλεύω με νύχια και με δόντια, γιατί είναι εκεί ακριβώς που κατοικείς κι εσύ. Ο ουρανός μας!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον "Καλό Λύκο", που χωρίς να το ξέρει, άναψε μια σπίθα στα σκοτάδια της πτήσης μου...

Το δώρο του Καλοκαιριού

2006-08-28T14:48:00.000+03:00

… Κι ύστερα τραβήχτηκε η ομίχλη και όλα έμοιαζαν να γίνονται απ’ την αρχή. Σαν τον τυφλό που ανοίγει τα μάτια μια μέρα και βλέπει, σαν να μην υπήρξε ποτέ το σκοτάδι. Σαν την ώρα που τελειώνει η νύχτα και αρχίζεις να διακρίνεις την πραγματική όψη των πραγμάτων.

Έτσι κάπως… Όχι τόσο απλά, όχι τόσο εύκολα, όχι τόσο ανώδυνα, αλλά έτσι κάπως…

Και τότε κάθε προηγούμενη σκέψη επαναπροσδιορίστηκε. Κάθε πίσω σκέψη χάθηκε. Κάθε αμφιβολία βρήκε το μονοπάτι της βεβαιότητας.

Ίσως να ήταν το δώρο του Καλοκαιριού. Έτσι το δέχτηκα. Κι ας ήξερα πως ήταν ένα δώρο από τον εαυτό μου. Γιατί η δύναμη είναι πάντα εκεί περιμένοντας να την χρησιμοποιήσεις. Γιατί το πνεύμα μπορεί να σε οδηγήσει ανάμεσα από τις στοές του λαβύρινθου μέχρι την έξοδο, αρκεί να το αφήσεις να πετάει ελεύθερο και να μην το αλυσοδένεις, να μην το τρομάζεις, να μην το τιμωρείς.

Σας ευχαριστώ για τη συντροφιά σας! Πολλές κουβέντες σας είναι το ρεύμα του αέρα που χρειάζομαι για να πετάω πιο ψηλά.

2006-07-26T14:25:00.000+03:00

Πονάω κάθε φορά που κάτι χάνεται. Κάθε φορά που έρχεται ένα τέλος. Κάθε φορά που κάνοντας ένα βήμα μπροστά, κάτι μένει πίσω, κάτι που δεν έχει προοπτική ν’ ακολουθήσει, κάτι που θα βιώσει έναν κάποιο θάνατο…

Με πονάει όταν πεθαίνει οτιδήποτε αγκάλιαζα με αγάπη. Οτιδήποτε οικείο, ζεστό, φωτεινό, οτιδήποτε είχε κερδίσει την καρδιά μου. Αυτήν που σκίζεται όταν ανακαλύπτει, όχι πως κάτι έπαψε πια να υπάρχει, αλλά όταν, ανήμπορη να παρέμβει, παρακολουθεί το θάνατό του.

Κι όμως! Έτσι είναι η ελευθερία. Σκληρή και αδυσώπητη. Και πονάει… Όπως πονάει η μάνα όταν πρέπει ν’ αφήσει το στερνοπούλι της να πετάξει μόνο. Δεν ξέρω αν πονάει γιατί παύει πια να είναι δικό σου ή γιατί τότε πληγώνεται παράφορα ο εγωισμός και η αλαζονεία και ματώνει αυτή η παράλογη επιθυμία να εξουσιάζεις τα πράγματα της ζωής σου…

Γι’ αυτό, ακόμη και αν αυτό το κάτι χανόταν γιατί πέταξε πολύ πιο ψηλά από μένα, πιο κοντά στις δικές του επιθυμίες, πάλι σαν θάνατο θα το βίωνα. Και θα γελούσα και θα δάκρυζα μαζί!

2006-07-21T17:45:00.000+03:00

Ξέχασα τα ταξίδια πάνω από τις θάλασσες. Μέσα στο βλέμμα σου που φωτίζει τις σκιές μου ταξιδεύω...

Και ταξιδεύω... Και περνάει ο καιρός, σαν τίποτε άλλο να μην είναι να έρθει ποτέ πια.

Κι ότι περίμενα, δεν αναζητώ. Μονάχα ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Μονάχα ονειρεύομαι κάθε σου σκέψη να γνωρίσω.

Πιο σκοτεινά δεν είναι πουθενά κι όμως...
Πιο καθαρά ποτέ δεν έβλεπα...

Κάθε σου σκέψη να γνωρίσω... Και νόημα δεν έχει πια, γιατί αυτό που τώρα συμβαίνει είναι μια θάλασσα που ξεχειλίζει και ξερνά κάθε μου σκέψη. Πάνω στην άμμο τη στεγνή ξεβράζεται και παίρνει σχήματα τρελά.

Κάθε μου σκέψη ψήνεται κάτω απ' τον ήλιο και στεγνώνει. Κι ότι μένει δεν έχει σημασία πια.

Και ταξιδεύω στα άδυτα, στα σκοτεινά και μεσ' στο βλέμμα σου που με γνωρίζει πια τόσο καλά!

2006-07-11T14:12:00.000+03:00

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που γίνονται τα θαύματα. Αρκεί να μην παύεις να πιστεύεις σ' αυτά!

Πως;

2006-07-06T13:44:00.000+03:00

Σπασμένη φωνή, κομμάτια γυαλί
Κι ένας αέρας να ρίχνει τα φύλλα στη γη
Σκόρπια ψυχή, πότ’ εδώ, πότ’ εκεί
Δρόμοι παντού, να πάω που;
Φεύγω, γυρίζω, σαν εκδρομή
Όπου κι αν πάω σε έχω μαζί
Μεσ’ στο μυαλό μου στίχοι βουβοί
Γεμίζουν με λόγια κάθε μου ευχή:
«Αχ, να ‘σουν αλλιώς. Αλλιώς απ’ ότι σ’ έχει πλάσει ο Θεός…»
Κι ύστερα πως;
Κάθε στιγμή χαρά τρελή, βαθειά πληγή
Ας μάθαινα,
πως μπορεί η ζωή
να είναι απλή…

Σιγά τις πόρτες!

2006-07-04T14:57:00.000+03:00

Κλείνοντας την πόρτα, αφήνεις αυτούς που σ’ ενοχλούν απ’ έξω, ή μήπως αυτοί σε φυλακίζουν μέσα;

Πόρτα δεν έχω κλείσει σε κανένα ζωντανό πλάσμα ποτέ. Παρόλο που πολλές φορές έσπασα στις πόρτες των άλλων τα μούτρα μου.

Σιγά τα ωά. Δεν με ταΐζει κανείς και σε κανέναν δε χρωστάω… Δική τους η πόρτα, δική τους και η απόφαση.

Έτσι λέω να κάνω και τώρα. Θα τα πληρώσω τα σπασμένα, θα καταπιώ το θυμό μου, θ’ αλλάξω σχέδια, θα βρω κι αλλού πορτοκαλιές να κάνουν πορτοκάλια. Τι είχαμε, τι χάσαμε;

Είναι όμως να μη με πιάσει το πείσμα μου, γιατί έχω κι ένα ξεροκέφαλο… άλλο πράγμα! Την πόρτα θα την έχω ανοιχτή, αλλά «βάρδα» και φυσήξει κάνα μελτεμάκι και πάρουν κανέναν τα αίματα…

Χωρίς σύνορα...

2006-06-27T10:31:00.000+03:00

Απ’ τις ελάχιστες φορές που κατάφερα να θρονιαστώ στον καναπέ και να παρακολουθήσω εκπομπή στην τηλεόραση: Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα και θέμα διατροφικό… Παχυσαρκία, μεταλλαγμένα φυτά, ζώα, μεταλλαγμένοι άνθρωποι…
Ποιοι είμαστε; Που πάμε; Πως θα φτάσουμε εκεί που πάμε;

Πως η διατροφική αλυσίδα έχει καταλήξει σε εφιάλτη; Τι εικόνες υποκλοπής αναίτιας απανθρωπιάς και σκληρότητας! Τι σκέψεις και θεωρίες χωρίς εξηγήσεις!

Καλαμπόκια που παράγουν εντομοκτόνο και σκοτώνουν, γουρούνια και κότες που τρώνε το ένα το άλλο, αφού δεν τους απομένει χώρος και τρόπος επιβίωσης, ο Τρίτος Κόσμος που πεινάει και ο μόνος τρόπος να χορτάσει είναι να καταστρέψουμε όλα τα δάση του πλανήτη και να τα μετατρέψουμε σε χωράφια ή να στραφούμε στην διαστροφική εξέλιξη των ειδών!

Τι απέγιναν οι άνθρωποι;

Ένα από τα ελάχιστα ακόμη "ευτυχισμένα" ζώα...

Εγώ!

2006-06-20T12:54:00.000+03:00

Όπου κι αν με συναντήσεις θα είμαι εγώ.
Εγώ που νομίζω πως είμαι ατρόμητη, εγώ που νομίζω πως είμαι περήφανη, εγώ που νομίζω πως αντέχω στον πόνο.

Όπως κι αν με αντικρύσεις είμαι εγώ.
Εγώ που χαμογελάω, εγώ που δακρύζω, εγώ που θυμώνω, εγώ που νιώθω.

Ότι κι αν μου καταλογίσεις θα εξακολουθήσω να είμαι εγώ.
Εγώ που μπορώ να ακούω, εγώ που μπορώ να μιλάω, εγώ που μπορώ να σκέφτομαι, εγώ που μπορώ να καταλαβαίνω, εγώ που μπορώ να σκοτώνω... Εγώ που ξέρω να πεθαίνω!

Δεν κατάφερα να μάθω τι είναι αγάπη. Δίνω ορισμούς και τους αναιρώ. Μπερδεύομαι και σκοντάφτω, πέφτω, τινάζω τη σκόνη, σηκώνομαι, κυττάζω ξανά στα μάτια τον εαυτό μου. Αφήνω ένα κενό στη λέξη για να πληρωθεί άμα τη εμφανίση στο ταμείο...
Μέχρι τότε μαζεύω, χαρίζω, πετάω, χάνω... Προχωρώ!

Η κατάληξη είναι φιλοσοφική διεργασία. Ίσως και φιλολογική. Δεν υπάρχω για να ελέγχω αν οι λέξεις συμφωνούν με την ουσία. Υπάρχω ακόμη και χωρίς λέξεις. Κάποτε ως λέξη κι εγώ, θα καταργηθώ. Κάποτε η αλήθεια δεν θα χρειάζεται λέξεις...

Στη βροχή

2006-06-13T13:09:00.000+03:00

Ανάσες δυνατές, βροχή παντού
Κρατάω ομπρέλα μη βραχούν
Παιχνίδια παιδικά
κι αθώα γέλια

Τα κουβαδάκια με την άμμο την ψιλή
Εκείνα που έκλεισαν το δρόμο σε μια συνήθεια μπορετή
Κι άνοιξαν διάπλατα την πόρτα
σ’ έναν κόσμο, που όλα τ’ αδύνατα ήρθαν βροχή

Ανάσες δυνατές, μαλλιά μπλεγμένα
Απ’ τις σταγόνες της βροχής και της αρμύρας
Τσουλούφια κρέμονται ανυπότακτα εδώ κι εκεί
Και τα’ αστραπόβροντα να καθρεφτίζονται στο βλέμμα

Βροχή παντού κι ό,τι σωθεί
Θα είναι σκαρί με αντοχή
Θα αντιστέκεται μ’ ορθή ψυχή
Και θ’ αψηφάει κάθε μπουρίνι μ’ όρτσα πανί

Σπονδή

2006-06-09T12:27:00.000+03:00

Το σκοτάδι και το φως...

Νύχτες που υποτάσσονται στη διάθεση της στιγμής. Χρόνος που υποκλέπτεται από λειτουργίες ζωτικές. Κατά μέτωπον επίθεση στο πεπρωμένο.

Κι ύστερα ήρθε η βροχή, το δάκρυ του θλιβερού θανάτου, που τον ξεγέλασαν μάτια και χείλη, κορμιά θνητά, που αφιερώθηκαν, με πάθος ανάρμοστο, στην αποθέωση της πιο φτηνής και όμως ανεκτίμητης, αξίας της ύπαρξης. Ένας αποθαμός μικρός, ισάξιος μιας αιωνιότητας

Μέρα - Νύχτα

2006-06-07T15:29:00.000+03:00

Το ξέρω ότι θα ξαναβγεί ο ήλιος,
αλλά αν αργήσει πολύ ακόμη
θα είναι ώρα για να δύσει...

Τουλάχιστον ας έρθει μια όμορφη νύχτα...

Για τους συνοδοιπόρους...

2006-06-05T14:20:00.000+03:00

Ένα βότσαλο στη λιμνη. Απλώνονται οι κύκλοι. Το βότσαλο είναι ήδη στο βυθό. Ταξιδεύουν τα ίχνη ως την όχθη.

Έτσι και τα λόγια, οι λέξεις, οι σκέψεις που εκφράζονται.

Ένα βότσαλο στη λίμνη. Δεν μπορεί το νερό να συγκρατήσει το βάρος, στέλνει όμως την απόδειξη της ύπαρξής του μέχρι την άκρη του κόσμου. Όλο το στιγμιαίο σύμπαν γνωρίζει πως ένα βότσαλο έπεσε στη λίμνη.

Σκίζεται για ένα απειροελάχιστο του χρόνου η αλαζονεία της μοναξιάς...

Και κάθε ερώτηση βρίσκει σε μια απάντηση το ταίρι της

Εξομολόγηση

2006-06-02T15:00:00.000+03:00

Δεν ξέρω γιατί εξακολουθώ να γράφω εδώ.
Ουσιαστικά, ποτέ δεν έγραφα για τον εαυτό μου.
Η μοναχική γραφή μού μοιάζει με φυγή, με ένα είδος δειλίας.
Ακόμη και τ' ανεπίδοτά μου είχαν πάντοτε έναν παραλήπτη-στόχο
Πάντα μιλούσα σε κάποιον. Εδώ δεν ξέρω σε ποιον ν' απευθυνθώ.
Στον άλλο μου εαυτό; Μα δεν υπάρχει τέτοιος!
Στους μπλόγκερς; Δεν φαίνεται να έχουν όρεξη για συζήτηση.
Τους δίνω όλα τα δίκια! Έχουν σοβαρά και ενδιαφέροντα πράγματα να πουν, αλλά αυτό δεν είναι συζήτηση.
Σε σένα θα ήθελα να μιλάω, αλλά κι εσύ δεν αντιλαμβάνεσαι την κραυγή.
Ο χώρος δεν είναι δικός μου, τίποτε δεν μου ανήκει. Αναζητώ μόνο, με όλους τους τρόπους!

Μονόλογος ή διάλογος; Ιδού η απορία!

Προς τα πίσω...

2006-05-30T12:47:00.000+03:00

Να μετράς το φόβο σου
Και ανάμεσα στις γραμμές
του υποδεκάμετρου
να συμπυκνώνεις
ό,τι σε κάνει να χαμογελάς

Πήρα μια στροφή ανύπαρκτη
και το δρόμο πίσω για την εφηβεία
Έτσι θα μετράω πια το φόβο μου
και τη θλίψη μου και τις αμφιβολίες μου

Προς τα πίσω μόνο!

Θα ήθελα...

2006-05-24T10:38:00.000+03:00

Θα ήθελα κάθε μέρα να χαρίζω το πιο λαμπερό μου χαμόγελο στους ήλιους που φωτίζουν τη ζωή μου!

Κάποιες φορές τους χρεώνω τα οδυνηρά μου εγκαύματα, τον πόνο στα μάτια, τη δίψα μου, ακόμη και την ανομβρία στα ζωτικά μου συναισθήματα.

Κάποιες φορές τους θυμώνω που κρύβονται πίσω από τα μαύρα, βαρειά σύννεφα της διάθεσής μου.

Ξεχνάω πως είναι πάντα καρφωμένοι στο στερέωμα, πορευόμενοι κι αυτοί τη δική τους μοναδική τροχιά στο απέραντο σύμπαν και πως εγώ είμαι που περιστρέφομαι πάντα γύρω απ' τον εαυτό μου, μεταφέροντας σ' αυτούς την πλασματική ιδιότητα να δύουν και ξανά να ανατέλλουν στην ψυχή μου.

Θα ήθελα κάθε μέρα να θυμάμαι!

Ζητείται εμπειρία

2006-05-23T10:14:00.000+03:00

Όμορφη μέρα, ήλιος λαμπρός, σκέψεις θολές, παρένθεση...

Πως κλείνεις το πάθος σε παρένθεση;

Δεν ξέρω!

Πάντα φυλάω τις οδηγίες χρήσης, αυτή όμως χάθηκε άμα τη δημιουργία.

Ζητείται εμπειρία!

Να ταξιδεύω...

2006-05-17T16:52:00.000+03:00

Πάλι ταξίδια ονειρεύομαι.
Μακριά απ' το τίποτε.
Στο κάπου!

Άσπρα πανιά να πετάνε στις εκπνοές του Αιόλου.
Άρμενα να υψώνονται, να διαπερνούν το θόλο του γαλάζιου.

Ο ήλιος να μου καίει το πρόσωπο, τα χέρια.
Αρμύρα να χτυπάει τα μάτια, να μπερδεύει τα μαλλιά.

Ν' αφρίζει η πλώρη και γλάροι να πετάνε στο κατόπι.

Κι ύστερα ν' ανατέλλει το φεγγάρι. Να γίνεται ασήμι η θάλασσα.
Να πλέω μέσα σ' ένα θησαυρό.
Πετράδια στάλες να γυαλίζουν και να χάνονται.

Χωρίς λιμάνια, χωρίς καρνάγια...

Ανυπόφορη επιθυμία!

Φύκια ή μεταξωτές κορδέλες;

2006-05-15T12:14:00.000+03:00

Έπιασα τον εαυτό μου να ζηλεύει. Απ' αυτή τη ζήλεια που σε πιάνει το παράπονο. Σαν τα παιδιά που στραβώνουν τα χείλια και τα δάκρυα αναβλύζουν αυθόρμητα. Αυτή η ζήλεια που σε τσιμπάει σαν καρφίτσα και σκέφτεσαι πως η ζωή μπορεί και να είναι άδικη...

Χρόνια τώρα είμαι της άποψης πως ο καθένας μας φτιάχνει τη μοίρα του. Η ζωή απλά επιβεβαιώνει τις όποιες επιλογές και τους όποιους φόβους σου.

Κι όμως, φάνηκε για λίγο, πως σε "κάποιον" κάνει χάρες. Χάρηκα γι' "αυτόν", αλλά πικράθηκα για την αδικία. Τέλος πάντων, πάμε γι' αλλα, είπα, ίσως και να ήτανε χρωστούμενα... Όχι ότι το πίστεψα κιόλας...

Μεταξωτές κορδέλες ανέμιζαν στο πέρασμα του "κάποιου"! Κατάφερα να απωθήσω το παράπονό μου, να το εξοστρακίσω από μέσα μου. Έτσι, ένιωθα καλύτερα, ξαστέρωσε το πρόσωπο, ίσιωσε το παραπονεμένο στόμα, χαιρόμουν πραγματικά με τις χρωματιστές μεταξωτές κορδέλες που ανέμιζαν, αλλά συνέχισα με τις δικές μου επιλογές, χωρίς να ξανασκεφτώ αν οι αρχές μου ήταν αμφισβητούμενες.

Την επόμενη φορά που συναντηθήκαμε τρόμαξα με την αλλαγή. Που δεν ήταν αλλαγή, ήταν η πραγματικότητα. Κι αναρωτήθηκα, αν η ζήλεια τυφλώνει ή κουφαίνει. Γιατί πως αλλιώς δεν έβλεπα τις υποψίες μου και πως δεν άκουγα τα ουρλιαχτά της μικρής φωνής μέσα μου; Και γιατί δεν τόλμησα να τα μοιραστώ με τον "κάποιον" που ζούσε σκαρφαλωμένος σε ροζ σύννεφα;

Οι μεταξωτές κορδέλες ήταν φύκια. Γλοιώδη και αποκρουστικά. Και κρέμονταν παντού πάνω "του". Ντράπηκα αφόρητα για τη ζήλεια που με τσίμπαγε. Ντράπηκα που αντίκρυσα αυτή τη γωνιά της ψυχής μου. Αλλά ένιωσα κι υπερηφάνεια που δεν άφησα τον σκοτεινό ίσκιο της άλλης μου πλευράς να με καταπιεί. Γιατί κάθε μέρα μαθαίνω πως είμαστε φτιαγμένοι από σκοτάδι και φως!!!

Καλημέρα ή Καληνύχτα;

2006-05-08T11:26:00.000+03:00

Η Δύση μου Ανατολή σου και άρχισε ο κόσμος να γυρίζει ανάποδα
Δεσμοί.
Μόνο ο χρόνος δεν μπορεί να μου κάνει τη χάρη, ή ο ύπνος
Απώλεια
Καμιά άνοιξη δεν έφτασε, κανένα χελιδόνι
Προσμονή

Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι παιδιά; Δεν προσποιούμαστε πως ωριμάσαμε;
Γιατί; Επειδή κρύβουμε τον πόνο της απώλειας για να μην εξηγηθούμε; Να μην δείξουμε πως είμαστε λειψοί; Σας το λέω! Πονάω, ψάχνω τρόπους να γεμίσω την απουσία, έστω και πρόσκαιρη, αλλά το μυαλό γλυστράει σε σκέψεις πιο οδυνηρές: Αν..., μήπως..., γιατί...;

Σας το λέω: Ποτέ δεν είμαι ολόκληρο κάτι, πάντα μου λείπει ένα κομμάτι!
Και γι' αυτό πάντα κυττάζω εμπρός και ψάχνω και κάποτε κυττάζω πίσω και σιγουρεύομαι:
Τίποτε δεν είναι ολόκληρο, όλα είναι κομμάτι από κάτι.

Κι έτσι μόνο ημερεύει λίγο η ψυχή γιατί νιώθει πως και η έλλειψη είναι μέρος από το κάτι που μας ενώνει!

Περνάει ο καιρός

2006-05-04T14:50:00.000+03:00

Οι μέρες ανυπέρβλητες. Δεν έχουν ώρες, δεν έχουν τύψεις…
Εσύ πορεύτηκες γι’ άλλο ταξίδι. Με πήρες μαζί, ένα ρούχο στις αποσκευές.
Και σε παρατηρώ να γίνεσαι κάθε μέρα πιο αδύναμος,
Εσύ που πάνω στα φτερά σου για χρόνια ταξίδευα, τώρα πετάς μέχρι εκεί που γεννιέται η θλίψη.

Πονάω. Με πονάει που γερνάς, με πονάει που μπορώ να πετάξω πιο ψηλά από σένα.
Και θυμώνω όταν στους ώμους πια κουβαλάς κορμιά που σε κάποια δυνατή καταιγίδα θα σε «προδώσουν».

Το ξέρω πως το κορμί δεν αντέχει. Αλλά η ψυχή; Πρέπει να καταλάβω την ανάγκη σου. Κι η δική μου; Ας ήσουν δίπλα μου πάλι κι ας μην πετούσα ποτέ πια.
Δεν ξέρω ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο πιο ψεύτης και ποιος θα λυγίσει πιο μπροστά. Μαζί σου βρήκα μια αλήθεια που έσπασε όλα τα δεσμά. Και είμαι ελεύθερη. Ένα ελεύθερο πνεύμα.

Σ’ έχω μέσα μου, παντού μέσα μου. Κι εσύ μ’ αφήνεις να γίνω αυτό που ήξερες απ’ την αρχή. Να έσκιζα κάθε σου πίστη, να την κομμάτιαζα... Να με κρατούσες ακόμη απ’ το χέρι. Που είναι η κόλαση που υποσχέθηκες; Αυτή; Ναι αυτή είναι κόλαση! Κι εγώ για πάντα θα καίγομαι ως το τέλος…

Κι αναρωτιέμαι ξανά και ξανά… Μήπως έχεις δίκιο; Μήπως εγώ είμαι που πήρα άλλο δρόμο; Ίσως.

Περίμενα τόσο καιρό, να ακούσεις, ν’ αφουγκραστείς. Να καταλάβεις. Να νιώσεις. Πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν έχω αφήσει άλλο δρόμο. Τους κλείνω όλους έναν έναν. Δεν θέλω άλλο δρόμο. Θέλω μαζί σου να συνεχίσω να ταξιδεύω. Αλλά πως; Δεν παίρνω το δικαίωμα να ζητήσω, μα ούτε κι έχω το δικαίωμα να απαρνηθώ.

Κι εκεί το μυαλό φτάνει σε αδιέξοδο. Δεν βρίσκω λύση. Κι αυτό με κάνει μικρή, πολύ μικρή και τιποτένια. Και θυμώνω γιατί ξέρω πως δεν είμαι.
Ίσως όλα είναι στη φαντασία μου.
Και τότε ποια είναι η αλήθεια;

Η ρωγμή του κόσμου

2006-05-02T12:23:00.000+03:00

Σου γράφω σημειώματα και τ' αφήνω να γλυστρήσουν
στη χαραμάδα της ανυπόληπτης, βαθιάς και τραγικής ρωγμής

Αυτής που άνοιξε τότε, που ο κόσμος γυρισμένος ανάποδα,
απαιτούσε να στέκομαι με το κεφάλι κάτω.
Και ράγισε η εικόνα και σκίστηκαν τα σκηνικά,
κι όμως πατούσα ακόμη με τα πόδια στο χώμα.
Ο χαλασμός του κόσμου!
Ή μήπως η ψευδαίσθηση της μοναχικής ορθότητας;

Κι όσο κι αν η μοναξιά ώρες-ώρες
ποτίζει δηλητήριο τις παραισθήσεις μου,
πρόσκαιρος ο πόνος,
οπισθοχωρεί σε κάθε βλέμμα που ορίζει την πραγματικότητά μου

Και χάσκει στο άπειρο η ρωγμή,
που εφοδιάζει φως κι αέρα το σύμπαν της αμετάκλητης πορείας μου

Σημάδι στον καιρό

2006-04-27T14:25:00.000+03:00

Δεν βρέθηκε όνειρο να μου ταιριάζει
μόνο τα μάτια σου σημάδι στον καιρό
Ξήλωσα τις γαλάζιες οπτασίες της παλιάς μου νιότης
Έπλεξα ένα στερέωμα μαζί σου να πετώ

Κι έγινε η κάθε μέρα όνειρο
έγινε η νύχτα πυροτέχνημα γιορτής
Στο κρεβάτι σου δυο γλάροι
ταξιδιώτες της πιο άγονης γραμμής

Κι όσα δεν γνωρίσαμε
αυτά θα μοιραστούμε

Κι αν είναι η θλίψη μου φωτιά
το πάθος μου είναι βόμβα ατομική
Μ' αυτό σε αγάπησα βαθιά
εσένα που με έμαθες πρώτα εμένα ν' αγαπώ

Σε 4 τοίχους

2006-04-17T17:00:00.000+03:00

Έκλεισες το φως κι έγινε το δωμάτιο αστρόπλοιο που εκτοξεύτηκε στο σύμπαν
Έκλεισες το φως κι έμοιαζαν τα μάτια σου με οθόνη
Είδα όλες τις σκηνές που είχα ξεχασμένες
Κι έτσι ταξιδεύαμε στο διάστημα χωρίς φωνή
Έσπασε το φράγμα του ήχου κι άκουγα τα πάντα μέσα σου
Όπως τότε... Τότε που έβλεπα εκείνες τις θολές σκιές να σκοτεινιάζουν το βλέμμα σου
Κι ένιωσα πως ότι κι αν ήμουν, ότι κι αν είχα αφήσει πίσω,
ότι κι αν με περίμενε, εκείνα τα θολά φαντάσματα είχαν σβήσει
Κι ακόμη κι αν όλα σκοτείνιαζαν ξανά, εγώ θα είχα πάντα ένα φάρο.
Την ψυχή μου

Σ' ένα γλάρο...

2006-04-14T11:29:00.000+03:00

Πάνω στη σκόνη το χνάρι της πατημασιάς σου
Ήθελα τόσο να σου πω κάτι τόσο μάταιο
Κουβαλάς πάνω στα φτερά σου με κόπο ανείπωτο
ένα τόσο δα μικρό πουλί
Δείξε του τον κόσμο, ράψε του στις πλάτες δυο γερά φτερά
αλλά πάντα να θυμάσαι πως οι αετοί, όπως κι οι γλάροι, γεννιούνται

Ίσως κι αυτό το λάθος να είναι δικό μου
Όπως κι η μαχαιριά στο μέρος της καρδιάς μου
Έτσι όπως διάλεξα ζω κι έτσι όπως μου πρέπει θα πονάω