Και νόμιζες πως έχεις ταξιδέψει…
Και πως της μοίρας γνώριζες τα πονηρά τερτίπια…
Ένα παιδί! Μουτζουρωμένα μάγουλα… Μάτια θεόρατα ανοιγμένα…

Εσύ ήσουν χτες; Δεν σε γνωρίζω! Ήσουν εδώ; Κι εγώ; Που ήμουν;

Μήνες ολόκληροι σταματημένο το μυαλό. Θέλω να φύγω. Να βρεθώ σε μονοπάτια γνώριμα.

Μην κάνεις πίσω.
Θυμάσαι;
Τίποτε δεν άφησες να ζει.
Πίσω είναι μόνο τα σκοινιά που έκοψες.
Βούτα στο ρέμα και κολύμπα.

Λόγια… Τόσα λόγια! Και δάκρυα! Κι απελπισία.

Μα είναι οι επιθυμίες μας φτερά. Πιο δυνατά απ’ του καιρού τα τρομερά χτυπήματα. Πέταξα! Τόσο ψηλά που δεν το είχα καν ονειρευτεί. Κι εσύ πετούσες δίπλα μου. Σε άγγιζα με την άκρη της ψυχής μου. Πετάξαμε στο σκοτάδι, χωρίς σχέδιο, χωρίς προορισμό και φτάσαμε μέχρι εκεί που φαίνεται να ξημερώνει.

Ήταν ένα ταξίδι οδυνηρό. Φορές τα μανιασμένα κύματα σηκώνονταν και μας τραβούσαν στο βυθό. Μέρες που έμοιαζε να τελειώνει το μαρτύριο κι ύστερα πιο βαθιά να μας τραβά. Ένα ταξίδι ομηρικό…

Μα είναι οι επιθυμίες μας θεριό. Παλεύει με ορμή και πείσμα μέχρι να φτάσει στη νίκη ή στο χαμό.

Τίποτε δεν τελειώνει, μα τίποτε δεν μπορεί να μείνει και μισό……

Τώρα...

Μα δεν υπάρχει θάνατος όταν έχεις ήδη αποχωριστεί απ’ τον εαυτό σου. Όταν τον έχεις αποθέσει σε άλλο σώμα.

Και δεν αφήνεις να χαθεί ούτε μια ανάσα, όταν στο σώμα σου χτυπά με πάθος μια καρδιά, που δεν γεννήθηκε μαζί σου, αλλά μοιράζεται τους χτύπους της δικής σου.

Στιγμές και σκέψεις σαν κινηματογραφικά στιγμιότυπα. Περνούν και χάνονται στο σκοτάδι. Σαν καρφίτσες κεντρίζουν τη μνήμη. Όμως, ο έρωτας είναι πιο δυνατός ακόμη κι απ’ τον θάνατο. Τώρα…

Αγάπα καρδιά μου, ΔΥΝΑΤΑ

Κι αν είναι να χάσουμε ξανά ό,τι αγαπήσαμε, αν είναι να πονέσουμε, να θρηνήσουμε, ας έχουμε ήδη γίνει στάχτη απ΄το ηφαίστειο που καίει τη σάρκα και ελευθερώνει τα πιο μύχια μυστικά!

Προορισμός, έτσι κι αλλιώς, η κόλαση!!!

Νύχτωσε πάλι...

Κρατάω την ανάσα μου ν' ακούσω το βήμα σου.

Έρχεσαι ή φεύγεις;

Στο στέρνο μου χτυπάει η φλέβα που μέσα της έτρεξε όλο το φαρμάκι του κόσμου. Μα δεν θυμάμαι πια! Πως πέθανα; Πως αναστήθηκα; Πέρασε ένας αιώνας.

Τώρα κι αύριο θα χτυπάει πάλι η καρδιά μου κι ίσως, που και πού, να χάνει ένα χτύπο. Απλά για να μην ξεχνάω πως πάντα παραμονεύει κάπου εδώ γύρω ένας μικρός ή ένας μεγάλος θάνατος

Μην κοιμάσαι!

Ας ήσουν απόψε εδώ δίπλα μου, να αισθάνομαι τη ζέστη του κορμιού σου,
Ν' αναπνέω τ' άρωμά σου, ν' αγγίζω τη σάρκα που δεν βλέπω, μα ξέρω πως να τη φαντάζομαι...

Ας μίλαγες! Ας έφταναν στ' αυτιά μου οι ήχοι απ' τις λέξεις σου που δεν θα άκουγα μα θα μ' έπαιρναν απ' το χέρι να περιπλανιόμαστε.

Ένα στιχάκι περιμένει να συγοσφυρίξεις. Μια απάντηση στέκεται στην άκρη των χειλιών μου κι ένα χαμόγελο φωτίζει τόσο δυνατά τη νύχτα που με ξαγρυπνάει...

Μην κοιμάσαι. Ταξίδεψε να με συναντήσεις εκεί που τίποτε δεν μπορεί να μένει και τίποτε δεν χάνεται.

Ας σκόρπαγες τις σκέψεις μου στον αέρα που ανοίγει τα παράθυρα. Ας τις έπνιγε η βροχή εκείνη που με παρέσυρε στο πουθενά...

Ας ήσουν απόψε ένα αστέρι που πέφτει. Κι εγώ θα σήκωνα τα μάτια και θα καιγόμουν. Θα έλιωνα... Δεν θα υπήρχα ποτέ πια όπως τώρα.

Κι όμως νιώθω τα δάχτυλά μου να χτυπάνε τα γράμματα, μα δεν τ' αναγνωρίζω. Τα μάτια ακουμπάνε σε οράματα και τρέχουν πίσω από τις λέξεις να τις κρύψουν.

Ν' αναγνωρίζεις μόνο εσύ τι λέγεται και πως!

Καληνύχτα

Ένα στρωμένο κρεβάτι κι ένα παράθυρο ανοιχτό
ν' ακούγονται που αλυχτούν οι σκύλοι μεσ' στη νύχτα.

Καθώς αρχίζουν να χτυπάνε στο τζάμι οι στάλες της βροχής
αρχίζει και το τραγούδι ν' ακούγεται από κάπου μέσα σου βαθειά.

Το ξέρω δεν κοιμάσαι. Το ξέρω, το νιώθω μέσα στο κεφάλι μου.
Το ξέρουν κοι λέξεις που σχηματίζονται βουβά
κι έρχονται σαν αερικά να απλωθούν στο μαξιλάρι σου.
Να σε γλυτώσουν απ' της νύχτας τις θολές σκιές,
αυτές που κάθε βράδυ τρυπώνουν στα όνειρά σου
και με γινάτι προσπαθούν να με ξορκίσουν... Μάταια!

Εδώ είμαι! Τόσο κοντά και τόσο μακρυά όσο διάλεξες.

Εκεί είμαι! Εκεί που άνοιξες μια χαραμάδα να εισβάλω.
Εκεί που το φως δεν μπορεί να νικηθεί. Και θα μείνω.

Κόκκινο

Κόκκινο μελάνι χύθηκε πάνω στο άσπρο μου χαρτί. Βαθύ κόκκινο κρασί πάνω στο άσπρο μου τραπεζομάντιλο.
Μια σταγόνα αίμα κυλάει στο χιονάτο τρυφερό σου δέρμα.
Κόκκινο στόμα μου μιλάει με άσπρες λέξεις που δεν μπορώ ν’ ακούσω γιατί χάνονται αιωρούμενες στο λευκό άδειο δωμάτιο.

Να βάψω όλες τις σκέψεις σου με κόκκινο. Ν’ ακούγονται τόσο δυνατά όσο χτυπάει η καρδιά μου.

Να μην ακούγεται ανάμεσα σε γη και ουρανό τίποτε άλλο παρά μόνο οι σκέψεις σου και οι χτύποι της καρδιάς μου

Οδηγώ προς το σπίτι προσπαθώντας να διακρίνω λεπτομέρειες μέσα απ' τα βουρκωμένα μάτια μου...

"Κι όμως" λέω στον εαυτό μου "πρέπει κάθε μέρα να γιορτάζουμε μια νίκη. Μια έστω, μικρή μικρή νίκη ανάμεσα στις ήττες μας."


Και οι λεπτομέρειες έγιναν ξανά ευδιάκριτες μέσα απ' το τζάμι.


Χαμόγελο!